حدود سه ماه ديگر سي ساله مي شوم! آشفته ام! اصلا احساس پيري يا يك همچون چيزي ندارم اما به شدت احساس مي كنم كه تغييرات اساسي لازم است در زندگيم بدهم و نمي دانم چه كنم. نه اينكه از راه آمده ناراضي باشم اما راضي هم نيستم. دلم مي خواست خيلي مستقل تر از چيزي مي بودم كه الان هستم. احساس دست و پا چلفتگي خاصي دارم. اختلافات و جر و بحثهايم با خانواده ام هرروز بيشتر مي شود و هم من هم آنها ناراضي هستيم. سال گذشته براي اولين بار با كلي خواهش و اصرار و كلنجار با خانواده و بعد از اينكه مادرم نگذاشت با دو تا از دوستان مطمئنم بروم تركيه، تنهايي رفتم شيراز! آن هم منزل يك دوست قديمي. كه مثلا يك سفر مستقل در زن

اين روزها اينستا را كه چك مي كنم عكسهايي ميبينم از مناطق طبيعي بكر دنيا. يك رفيق اينستاييم كه دوچرخه سوار كوهستان است چند صفحه از اين مدل صفحات را معرفي كرد و بعد از دنبال كردن آنها، خود آدم هاي اهل سفرهاي اينچنيني پشت سر هم صفحه ي شان را معرفي مي كردند و دل مرا مي بردند . الان صفحه اينستاگرامم را كه باز مي كنم خيلي از اين عكسها مي بينم. دختركاني كه در يك آبگير بكر يا چشمه آبگرم در دل كوهستان وسط سرما تني به آب زده اند و (لامصبا چقدم خوش هيكلن!) .اين عكسها، كوچكي آدميزاد را در اين دنياي زيبا نمايان مي كند. اين آدم ها انگار پرواز مي كنند در آسمان دنيا و همه چيز را از بالا مي بينند. اصولا بعد

این روزها بحث ژن داغ است. اول پسر عارف, بعد لیلی گلستان و این ماه هم مصاحبه مریم شبانی با دختر صادق خلخالی در نشریه اندیشه پویا. نمی دانم چرا هروقت می شنویم فلانی فرزند فلانیست ناخودآگاه دنبال نشانه های مشترک در خلقیات و ظاهر او با والدینش می گردیم. برای خودم بسیار پیش آمده که در محل کار وقتی یک گزارش خوب نوشتم ایک نفر که می دانست شغل پدرم چیست و دايم درحال گزارش نویسی است, می گفت:" از پدرت کمک گرفته ای؟ "یا : "معلوم است دختر همان پدری!" در حالی که پدر من هرگز, هرگز مرا در نوشتن کمک نکرد. حتی یادم می آید یک انشا در دوران دبستان نوشته بودم که پر از احساس یود برای تقدیر از پدر و مادرم و دادم ک